GERARD VEKEMAN

Volkszanger-Kunstschilder-Dichter

Reactie's

Novelle 2 - Het onbezonnen leven van Frulle Frats en Fideel (2009)

Het moeilijkste boek van elk auteur is het tweede. Dit komt omdat men de verwachtingen die na het eerste boek zijn ontstaan, moet inlossen. Ook nu laat Gerard Vekeman zien wat hij in zijn mars heeft.

Het boek is een mozaïek van plezierige, vlot geschreven verhaaltjes in de stijl van de schelmenroman. Doordat de personages uiteindelijk hun plaats in de wereld vinden blijft het boek helemaal trouw aan de structuur van de klassieke schelmenroman.

De verhaaltjes staan als bouwsteentjes naast elkaar zonder echte overgang. Dat is een keuze van de auteur maar ik heb deze overgang toch een beetje gemist.

 

Gerard Vekeman hanteert een klare, duidelijke taal die aansluit bij ons Vlaams taaleigen en zich niet onderwerpt aan de tirannie van het Hollands.

Het boek is grafisch heel verzorgd en oogt aantrekkelijk. De tekeningen in de stijl van Felix Timmermans zijn een lust voor het oog en prikkelen de fantasie.

Het breken van de tekst met gedichten als een soort van pauze, een rustpunt en een moment van mijmering in de lectuur van het werk, is bijzonder geslaagd.

Hier toont Gerard Vekeman de volle kracht van zijn poëtische kunnen. Het gedicht in het deeltje "Meikriebels" (blz. 43) met zijn krachtig en ongebroken metrum en rijmschema en veelvuldige alliteraties  verraadt de pen van de meester. Misschien overtreft de dichter in Gerard Vekeman de schrijver.

 

"Zuster Emeralda's Verboden Liefde" is een buitenbeentje in de verhalenreeks. De frats van Frulle en Fideel lijkt hier maar een bijkomstigheid in een gegeven dat op zichzelf al dramatische spankracht heeft en in feite de kiem van een hele novelle zou kunnen zijn. Het raakt aan een mariarosseelsachtig thema dat vatbaar is voor psychologische uitdieping. Zou het kunnen dat Gerard Vekeman reeds een ontwerp van een nieuwe novelle in zijn hoofd heeft?

 

Ik heb van het boek genoten en ik ben in het bijzonder onder de indruk gekomen van de poëtische vaardigheden van de auteur.

Ik zeg uit de grond van mijn hart: "Proficiat Gerard en dank u voor uw bijdrage aan ons eigen Vlaams cultuurbezit."

 

Raymond Van Geert

Aalst

 

 

 

Dichtbundel - Uit diepe gronden (2006)

 

Bij de lectuur van "Uit Diepe Gronden" ben ik mij geleidelijk aan gaan realiseren dat ik hier iets heel bijzonders onder ogen had. U bent een dichter in hart en nieren. De kwaliteit van uw poëzie kan zich meten met het beste wat er in ons taalgebied is voortgebracht en verdient een ruimere verspreiding.

 

Poëzie is de zuiverste van alle kunstvormen. Ze ligt op de kruising van taal en muziek. De woorden hebben er meerdere betekenislagen waardoor ze een rijkdom aan beelden, sfeer en gevoelens kunnen oproepen. Dit maakt de dichtkunst zo delicaat en ongrijpbaar.

Naar mijn mening kan poëzie niet echt worden aangeleerd maar is ze een gave en het is een gave die u bezit.

 

Ik heb voor de lectuur van uw dichtbundel meer tijd nodig gehad dan voor het lezen van uw novelle.
De reden hiervoor is dat men elk gedicht nog eens moet hernemen en in zijn innerste moet laten rijpen om de gehele diepgang ervan te doorgronden. Ik heb ook geprobeerd om de gedichten in mijn geest te horen teneinde de klankrijkdom ervan in te schatten.
Elk gedicht is een pareltje op zich. Uw poëzie is diep doorvoeld en ze straalt verfijning en oprechtheid uit.
Voor mij was uw dichtbundel een openbaring. Het is alsof ik een nieuwe bron van pure schoonheid heb aangeboord. Ik heb het gevoel dat ik voor de eerste keer in mijn leven echt begrijp wat dichtkunst is.

 

Uw werk laat ook voelen hoe mooi de Vlaamse taal is. Onze Vlaamse taal die in de scholen wordt verwaarloosd en onder druk van het Engels en het Hollands aan het verschralen is.

 

Het was mij een waar genoegen en een uitzonderlijke ervaring om met uw dichtkunst kennis te maken.

 

Raymond Van Geert

Aalst

 

 

 

Novelle 1 - Het dorp voorbij (2005)

Een prachtig debuut. Niettegenstaande de geringe omvang van het werk heeft het in zijn concept iets monumentaals. Dat komt doordat de thematiek tijdloos is.

Een schets over mensen die onstuitbaar door het noodlot worden gedreven, een noodlot dat wortelt in hun eigen karakter, in hun meest wezenlijke zelf dat ze niet kunnen veranderen en dat hun leven onweerstaanbaar in een bepaalde richting stuwt. (met uitzondering van Roos, de dochter van de herenboer, die toegeeft aan haar lusten en daarvoor een zware tol moet betalen, maar uiteindelijk toch een ander levenspad kan kiezen)

 

Dat het geheel wordt geplaatst in het kader van een wegkwijnende gemeenschap die beetje bij beetje door een andere wordt vervangen, benadrukt het onomkeerbare van de ontwikkelingen en zet aan tot mijmeren.

 

Het werk is geschreven in een mooie taal, met korte begrijpelijke zinnen en die desondanks plastisch blijft en zich niet laat verleiden tot gebruik van  hollandismen. Gewoon een mooie Vlaamse taal die goed doet om te lezen. (Ik krijg de indruk dat ze een beetje schatplichtig is aan Stijn Streuvels.)

 

Een bijzonder goede vondst vind ik in de beschrijving van Stan Vermiet die de ontrouw van zijn vrouw Triene eerst uit zijn bewustzijn verdringt en die de onaangename kennis later projecteert in de geest van zijn vader. Daardoor kan hij leven in de illusie dat hij onwetend was en dus niets heeft kunnen ondernemen.

Ik meen trouwens dat zo'n verschijnselen in de psychiatrie echt bestaan.

 

Ik heb de novelle met graagte gelezen en ik moet Gerard Vekeman een oprechte en dikke proficiat wensen met zijn werk. Het mag dan al de vrucht zijn van een lang rijpingsproces in de geest van de auteur, het resultaat mag er wezen.

 

Raymond Van Geert

Aalst - 13/09/2005